آن روزها، عشق، نامِ مستعار تو بود.

و امروز می‏دانیم که کلامی کافی نیست. برایِ سرودنِ تو؛

برای این‏که بگویم چه قدر خانه‏هایمان خالی از خاطره توست و ترانه‏هایمان تهی از یاد تو، برای این‏که بگویم درختِ غفلتمان بی‏وقفه رشد می‏کند و ما در سایه اوهام و خیالات خفته‏ایم.

برای این‏که بگویم چشمه وجود شتابان آلوده می‏شود و

                                            در دستانمان رنگِ آب پاکی را فراموش کرده.

وقتی باد شانه‏های سنگینت را سبک بر دوش می‏کشید،

فهمیدم عشق از آن جا آغاز می‏شود که نگاه تو به آن ختم می‏شود.

چه قدر در حسرتِ نگاه تو ماندن!

چه قدر در حیرتِ عشق سوختن!

هنوز کودک زمین، بهانه ندبه‏هایت را می‏گیرد.

هنوز لطیف نگاه بارانیِ توست که کویر خاک را به نمناکیِ عشق، طراوت می‏بخشد و صدای رسایت را خوب یادمان هست که می‏خواندی:

« به همان عهد که بستیم بر آنیم هنوز»

صدای فرو ریختن پرچین دل‏هایمان را هنوز خوب یادم هست

 و لبخند شیرینت را که می‏فهماند «چو شمع شعله کشم آن‏قدر که آب شوم»