اربعین، عاشورای مکرر است؛

روز زخم خوردن دل‏های بی‏پناه، روز خون گریه کردن چشم‏هایی غریب.

اربعین، خزان سرو قامتان بی‏کفن کربلا است.

اربعین، فصل تنها شدن دل، غریب شدن گل‏های حسین علیه‏السلام

 و شکستن بغض آسمان است.

اربعین را تمام لحظات سرخ به ماتم نشسته‏اند. اربعین، سرّی است بین خدا و عشق، بین عشق و دل دردمند زینب؛ زینبی که بر فراز بلندترین قله مصیبت گریست و غم فراق برادر را با تمام جان ضجه زد. اربعین، فریادهای خاموش مانده و بغض‏های حبس شده در گلوی زمین است.

چهل روز از دیدار عاشقانه تو و بهشت می‏گذرد و ما، چهل روز را نم نم از غم فراق تو گریسته‏ایم، ای معنای بلند عشق!

صبر کن و طاقت بیاور ای دل! این قصه اربعین کربلا، سرِ دراز دارد!